Sakramenty i pogrzeb

Spowiedź Św.

przez cały tydzień:
15 minut przed Eucharystią

w każdy czwartek przed I piątkiem miesiąca
godzinę przed wieczorną Mszą św.

w każdy I piątek miesiąca
30 min. przed poranną i godzinę przed wieczorną Mszą św.

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego:

1441 Tylko Bóg przebacza grzechy. Ponieważ Jezus jest Synem Bożym, mówi o sobie: „Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” (Mk 2, 10), i wykonuje tę Boską władzę: „Odpuszczone są twoje grzechy” (Mk 2, 5; Łk 7, 48). Ponadto, na mocy swego Boskiego autorytetu, Jezus daje tę władzę ludziom, by ją wykonywali w Jego imieniu.

1442 Chrystus chciał, by cały Jego Kościół w modlitwie, życiu i działaniu był znakiem i narzędziem przebaczenia i pojednania, które On nabył dla nas za cenę swojej Krwi. Wykonywanie władzy odpuszczania grzechów powierzył jednak Chrystus władzy apostolskiej, której została zlecona „posługa jednania” (2 Kor 5,18). Apostoł jest posłany „w imię Chrystusa”, przez niego „sam Bóg” wzywa
i prosi: „Pojednajcie się z Bogiem!” (2 Kor 5, 20).

Jeżeli szczerze żałujemy za grzechy, postanawiamy poprawę, robimy wszystko, by wynagrodzić wyrządzone krzywdy tzn. że jesteśmy na drodze do prawdziwego nawrócenia.

W naszej parafii możemy skorzystać z tego sakramentu:

• 15 minut przed Eucharystią
• w każdy czwartek przed I piątkiem miesiąca – godzinę przed wieczorną
  Mszą św.
• w każdy I piątek miesiąca – pół godziny przed poranną Mszą św. i godzinę przed wieczorną Mszą św.
• w niedziele podczas Mszy Świętej;
• w czasie rekolekcji wielkopostnych i przed Świętami (czas jest podawany)

Chrzest Św.

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego:

1253 Chrzest jest sakramentem wiary. Wiara jednak potrzebuje wspólnoty wierzących. Każdy wierny może wierzyć jedynie w wierze Kościoła. Wiara wymagana do chrztu nie jest wiarą doskonałą i dojrzałą, ale zaczątkiem, który ma się rozwijać. Gdy katechumeni lub rodzice chrzestni słyszą skierowane do siebie pytanie: „O co prosicie Kościół Boży?”, odpowiadają: „O wiarę!”

1254 U wszystkich ochrzczonych, dzieci i dorosłych, po chrzcie wiara powinna wzrastać. Dlatego co roku podczas Wigilii Paschalnej Kościół celebruje odnowienie przyrzeczeń chrztu. Przygotowanie do chrztu stawia człowieka jedynie na progu nowego życia. Chrzest jest źródłem nowego życia w Chrystusie; z niego wypływa całe życie chrześcijańskie.

1255 Aby mogła rozwijać się łaska chrztu, potrzebna jest pomoc rodziców. Na tym polega także rola rodziców chrzestnych, którzy powinni być głęboko wierzący, a także zdolni i gotowi służyć pomocą nowo ochrzczonemu, zarówno dziecku, jak dorosłemu, na drodze życia chrześcijańskiego. Ich misja jest prawdziwą funkcją eklezjalną. Cała wspólnota eklezjalna ponosi częściowo odpowiedzialność za rozwój i zachowywanie łaski otrzymanej na chrzcie.

Chrzest jest pierwszym i najważniejszym Sakramentem, który gładzi grzech pierworodny, daje nam Życie Boże i włącza do rodziny dzieci Bożych i do Kościoła Katolickiego.

1. Rodzice, decydując się na chrzest dziecka proszą o świętość dla niego. Zobowiązują się wobec Boga i Kościoła do wychowania dziecka, przez katechezę i przykład życia, na prawdziwego katolika.

2. Chrzest należy zgłosić w Kancelarii Parafialnej przynajmniej dwa tygodnie przed planowaną uroczystością. Trzeba przedstawić Wyciąg Aktu Urodzenia dziecka z USC.

3. Parafia, w której zgłaszamy chrzest dziecka jest parafią zamieszkania (nie zameldowania) rodziców dziecka. Jeżeli chrzest dziecka ma być
   w innej parafii, niż parafia zamieszkania rodziców, konieczne jest pozwolenie ks. proboszcza z parafii, na której terenie mieszkają rodzice dziecka.

4. Przynajmniej jedno z imion nadawanych dziecku powinno być imieniem Świętego, który będzie jego Patronem.

5. Chrzestnymi powinni być praktykujący katolicy, którzy:

   • ukończyli 16 lat

   • przyjęli Sakrament Bierzmowania,

   • nie mają przeszkód do przyjmowania sakramentów świętych (nie mogą więc pełnić tej roli osoby żyjące
     np. w małżeństwie niesakramentalnym).

6. Chrzestni mieszkający poza parafią chrztu dziecka mają obowiązek przedstawić zgodę swojego ks. Proboszcza na pełnienie funkcji rodziców chrzestnych.

7. Z okazji Chrztu Św. dziecka, rodzice i rodzice chrzestni powinni przystąpić do Sakramentu Pokuty i oczywiście Komunii św.

8. W dniu chrztu należy przynieść do kościoła:

• Świecę chrzcielną, która będzie dla dziecka symbolem obecności Chrystusa w jego życiu, zwłaszcza w dniu Pierwszej Komunii Świętej i jako gromnica przy śmierci,

• Białą szatę- symbol czystości duszy.

9. Filmować i fotografować może wyłącznie osoba
   mająca zgodę od kapłana udzielającego Chrztu Świętego.

10. Najlepszą pamiątką i prezentem z okazji Chrztu Świętego może
    być: Pismo Święte z dedykacją, medalik lub religijny obraz.

11. Uroczystość domowa z okazji Chrztu Świętego powinna być
    przeżyta jako radosne spotkanie rodzinne w gronie osób,
    dla których Chrystus jest najważniejszą wartością.

12. Nigdy nie powinna to być okazja do spożywania alkoholu.

13. Pamiątką i rocznicą Chrztu Świętego powinien być po katolicku przeżyty dzień imienin dziecka, a najlepszym darem rodziców dla dziecka w tym dniu jest zamówiona w jego intencji Msza święta.

I Komunia Św.

„Najświętsza Eucharystia dopełnia wtajemniczenie chrześcijańskie. Ci, którzy przez chrzest zostali wyniesieni do godności królewskiego kapłaństwa, a przez bierzmowanie zostali głębiej upodobnieni do Chrystusa, za pośrednictwem Eucharystii uczestniczą razem z całą wspólnotą w ofierze Pana. Zbawiciel nasz podczas Ostatniej Wieczerzy, tej nocy, kiedy został wydany, ustanowił eucharystyczną Ofiarę Ciała i Krwi swojej, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia, utrwalić Ofiarę Krzyża i tak umiłowanej Oblubienicy – Kościołowi powierzyć pamiątkę swej Męki i Zmartwychwstania: sakrament miłosierdzia, znak jedności, węzeł miłości, ucztę paschalną, w której pożywamy Chrystusa, w której dusza napełnia się łaską i otrzymuje zadatek przyszłej chwały” (KKK 1322-1323).

Eucharystia jest „źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego”, tak że jest to wprost niemożliwe, aby prowadzić życie chrześcijańskie bez częstego udziału w Eucharystii. Chrystus Pan powiedział wyraźnie: „Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6,53-54).

Wszystkie sakramenty święte, posługi kościelne i dzieła apostolstwa są ściśle powiązane z Eucharystią i do niej zmierzają. Eucharystia jest znakiem jedności wiernych z Bogiem i braćmi. jedność tę oznacza i ją urzeczywistnia. Jest więc skutecznym znakiem Bożego daru jedności. W kazaniu o chlebie żywym, jakie Jezus wygłosił w Kafarnaum po rozmnożeniu chleba, powiedział również: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (J 6,56).

Sakrament Eucharystii posiada wiele określeń, z których każde ukazuje pewien aspekt tego sakramentu. I tak, nazywany jest:

• Eucharystią – gdyż jest to dziękczynienie składane wraz z Chrystusem Bogu Ojcu przez wiernych zjednoczonych darem Ducha Świętego.

• Wieczerzą Pańską – ponieważ jest to uobecnienie Ostatniej Wieczerzy, którą Chrystus Pan spożył wraz ze swymi uczniami i polecił, im ją składać na Jego pamiątkę.

• Łamaniem chleba – ponieważ nazwa ta nawiązuje do cudu rozmnożenia chleba i łamania go na pustkowiu.
  To samo uczynił Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy. Po tym geście uczniowie rozpoznają Zmartwychwstałego Pana. Pierwsi chrześcijanie w ten sposób określali Mszę św., gdyż gromadząc się na polecenie Jezusa łamali Chleb. Eucharystyczny i spożywali go wchodząc we wspólnotę z Jezusem. W ten sposób tworzyli z Jezusem jedno ciało – Kościół.

• Zgromadzeniem eucharystycznym – gdyż Eucharystia celebrowana jest w zgromadzeniu wiernych, które jest widzialnym znakiem obecności Kościoła.

• Najświętszą Ofiarą – gdyż uobecnia jedyną ofiarę, jaką Chrystus Pan złożył na Krzyżu za nas wszystkich i włącza w nią ofiarę Kościoła.

• Najświętszym Sakramentem – szczególnie to określenie stosuje się do postaci eucharystycznych przechowywanych w tabernakulum, gdyż żywy Chrystus jest obecny pośród swego ludu. Jest to więc sakrament sakramentów.

• Komunią – nazywana jest również często Eucharystia, a to dlatego, że spożywając Ciało i Krew Pańską pod postaciami chleba i wina, jednoczymy się z Chrystusem i tworzymy z Nim jedno ciało.

• Mszą świętą – określany jest ten sakrament, ponieważ liturgia, w czasie której sprawowany jest ten sakrament, kończy się rozesłaniem wiernych, aby pełnili wolę Bożą w codziennym swoim życiu.

Chrystus Pan ustanowił więc sakrament Eucharystii w Wieczerniku w czasie Ostatniej Wieczerzy, kiedy celebrował wraz z Apostołami tradycyjną Paschę żydowską. Jezus uprzedził swoją Paschę, czyli swoje przejście poprzez Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie do domu Ojca. To była Pascha Jezusa, w czasie której siebie złożył w ofierze jako Baranka niepokalanego za grzechy świata. Polecił, aby Kościół składał, ponawiał tę Ofiarę na Jego pamiątkę. Kościół wierny poleceniu swego Zbawiciela czyni to przez wszystkie wieki i będzie czynił aż do skończenia świata. Zasadniczo liturgia zgromadzenia eucharystycznego w jej zasadniczych ramach przetrwała nienaruszona przez wieki aż do naszych czasów. Składa się ona z obrzędów wstępnych, z czytania słowa Bożego, przygotowania darów, modlitwy eucharystycznej, w czasie której dokonuje się przemiana chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa, z Komunii świętej i zakończenia. Chrześcijanie zbierali się „na łamanie chleba” (Dz 20,7) szczególnie w „pierwszym dniu tygodnia”, to znaczy w niedzielę, w dniu zmartwychwstania Chrystusa. Od tamtych czasów aż do naszych dni celebruje się Eucharystię, tak że dzisiaj spotykamy ją wszędzie w Kościele, w takiej samej podstawowej strukturze. Stanowi ona centrum życia Kościoła. Kościół wierny poleceniu Jezusa „To czyńcie na moją pamiątkę” celebruje Eucharystię nie tylko w niedziele, ale również każdego dnia w ciągu roku. Jest ona źródłem i centrum jego życia i działalności. „Pielgrzymujący Lud Boży, nieustannie celebruje Eucharystię, głosząc Misterium Paschalne Jezusa, aż przyjdzie” (l Kor 11,26), zmierza „wąską drogą krzyża do niebieskiej uczty, gdzie wszyscy wybrani zasiądą przy stole Królestwa” (KKK 1344).

Eucharystia winna również dla każdej rodziny stać się i centrum i źródłem jej życia. Dobrze więc byłoby, aby rodziny wspólnie brały udział w Eucharystii.
Do owocnego udziału w niedzielnej Mszy świętej trzeba się przygotować. Najpierw należy zadbać o to, by być w stanie łaski i móc w niedzielę przystąpić do Komunii świętej, aby w pełni uczestniczyć w liturgii.

Bierzmowanie

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego:

1294 Całe bogactwo znaczeniowe namaszczenia oliwą można odnaleźć w życiu sakramentalnym. Namaszczenie katechumenów olejem przed chrztem oznacza oczyszczenie i umocnienie. Namaszczenie chorych wyraża uzdrowienie
i pociechę; namaszczenie krzyżmem świętym po chrzcie, podczas bierzmowania i udzielania sakramentu święceń jest znakiem konsekracji. Bierzmowanie sprawia, że chrześcijanie, to znaczy ci, którzy zostali namaszczeni, uczestniczą głębiej w posłaniu Jezusa Chrystusa i w pełni Ducha Świętego, którą On posiada, aby całe ich życie wydawało „miłą Bogu wonność Chrystusa”.

Do Sakramentu Bierzmowania przystępuje młodzież 8 klasy Szkoły Podstawowej. Przyjęcie Sakramentu poprzedzone jest rocznym przygotowaniem, prowadzonym w naszej parafii.

Warunki dopuszczenia do Sakramentu Bierzmowania:

• osobista prośba kandydata o przygotowanie do Sakramentu,

• dostarczenie metryki chrztu św. (dotyczy młodzieży, która otrzymała chrzest poza naszą parafią),

• regularny udział w spotkaniach formacyjnych i właściwe zachowanie,

• uczestnictwo w Mszy św. niedzielnej i świątecznej,

• comiesięczna spowiedź,

• pozytywna opinia katechety i księdza prowadzącego,

• zdany egzamin końcowy.

Wymagania stawiane świadkom Bierzmowania:

• w pierwszej kolejności świadkiem Bierzmowania powinien być ktoś
  z rodziców chrzestnych (wtedy jaśniej widać związek Chrztu
  z Bierzmowaniem),

• jeśli chrzestni nie mogą podjąć się tego zadania, ich rolę pełnią najbliżsi członkowie rodziny: ciocia, wujek, kuzynostwo.

• może nim być katolik bierzmowany, który prowadzi życie zgodne
  z wiarą.

Małżeństwo

Całe życie chrześcijańskie nosi znamię oblubieńczej miłości Chrystusa
do Kościoła. Już chrzest jako wejście do Ludu Bożego wyraża tajemnicę zaślubin. Jest on, jeśli tak można powiedzieć, obmyciem weselnym, które poprzedza ucztę weselną – Eucharystię. Małżeństwo chrześcijańskie staje się z kolei skutecznym znakiem, sakramentem przymierza Chrystusa i Kościoła. Małżeństwo między ochrzczonymi jest prawdziwym sakramentem Nowego Przymierza, ponieważ oznacza łaskę i jej udziela. KKK 1617

Dokumenty wymagane do zawarcia małżeństwa:

• metryka chrztu ze świeżą datą (nie starszą niż 6 miesięcy),

• świadectwo Bierzmowania,

• świadectwa katechizacji z ostatniej klasy SP i szkoły średniej,

• świadectwo ukończenia katechizacji przedmałżeńskiej,

• potwierdzenie katechez przedślubnych i spotkań w Poradni Rodzinnej

Katechezy przedmałżeńskie i katechezy przedślubne

UWAGA!
Katechezy przedmałżeńskie i przedślubne to nie to samo.

Do zawarcia małżeństwa wymagane jest odbycie zarówno katechez przedmałżeńskich, jak i przedślubnych.

Katechezy przedmałżeńskie to pierwszy etap przygotowania do małżeństwa. Najlepiej je odbyć bezpośrednio po bierzmowaniu, w swojej parafii lub
w najbliższej okolicy. Kto tego nie zrobił, powinien te katechezy jak najszybciej uzupełnić, zapisując się na nie w dowolnej parafii lub korzystając z form rekolekcyjnych.

Katechezy przedślubne to forma tzw. przygotowania bezpośredniego do małżeństwa. Najlepiej je zaplanować na ok. rok przed ślubem, np. wtedy, kiedy ustala się datę małżeństwa i rozpoczyna organizację przyjęcia weselnego.
W ramach tych katechez, obok wspólnych zajęć z kapłanem i doradcą, każda para odbywa spotkania z doradcą życia rodzinnego oraz otrzymuje materiały potrzebne do prowadzenia i interpretowania obserwacji w ramach Naturalnego Planowania Rodziny. (Wszelkie informację w tym temacie przekazuje ksiądz w kancelarii parafialnej przy spotkaniu z narzeczonymi)

Namaszczenie chorych

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego:

1520 Szczególny dar Ducha Świętego. Pierwszą łaską sakramentu namaszczenia chorych jest łaska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby lub niedołęstwem starości. Ta łaska jest darem Ducha Świętego, który odnawia ufność i wiarę w Boga oraz umacnia przeciw pokusom złego ducha, przeciw pokusie zniechęcenia i trwogi przed śmiercią. Wsparcie Pana przez moc Jego Ducha ma prowadzić chorego do uzdrowienia duszy, a także do uzdrowienia ciała, jeśli taka jest wola Boża. ponadto, „jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,15).

Posługa sakramentu dokonuje się na wyraźne życzenie chorego w domu, szpitalu lub świątyni.

Chorego należy zgłosić kapłanowi, podając dokładny adres i informację czy chory może przyjąć Komunię św czy jest świadomy.

Do udzielenia sakramentu powinno się przygotować stół nakryty białym obrusem, wodę święconą, krzyż i świece.

Sakrament Namaszczenia Chorych nie jest sakramentem umierających.

Jest lekarstwem: gładzi grzechy jeszcze nie odpuszczone w sakramencie pokuty, przynosi cierpliwość w znoszeniu dolegliwości choroby, umacnia w walce
z pokusami, często przywraca zdrowie duszy, a niejednokrotnie także ciała (Katechizm Kościoła Katolickiego).

Sakrament Namaszczenia Chorych nie jest ostatnim sakramentem.

Sakrament ten można powtarzać w przypadku pogłębiającej się choroby,
przed operacją itp.

Pogrzeb

Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go „w ręce Ojca”. Ofiaruje on Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej. Błogosławieństwa, które ją poprzedzają i po niej następują, są sakramentaliami.

Katechizm Kościoła Katolickiego Roz.4 Art.2

Wszystkie sakramenty mają na celu ostatnią Paschę dziecka Bożego, która przez śmierć wprowadza nas do życia w Królestwie niebieskim. Wówczas spełnia się to, co wyznajemy w wierze i nadziei: „Oczekuję wskrzeszenia umarłych i życia wiecznego w przyszłym świecie” (por. KKK 1680). Pogrzeb katolicki nie udziela zmarłemu ani sakramentu, ani sakramentaliów – zmarły znajduje się już poza porządkiem ekonomii sakramentalnej.

Pogrzeb jest jednak obrzędem liturgicznym Kościoła.

Posługa Kościoła powinna jasno wyrażać rzeczywistą łączność ze zmarłym,
a także ożywiać uczestnictwo zgormadzonej wspólnoty w obrzędach i głosić jej życie wieczne (por. KKK 1684).

Pogrzeb chrześcijański wyraża wiarę w życie wieczne i zmartwychwstanie. Kościół w znakach pogrzebu chce ukazać swoją jedność z człowiekiem w drodze z ziemi do nieba. Wyprasza pomoc duchową zmarłemu, okazuje szacunek jego ciału, a żywym niesie pocieszenie.

Pogrzeb katolicki (kościelny) przysługuje zmarłemu chrześcijaninowi, który prowadził życie katolickie. Nie można pochować po katolicku notorycznych odstępców od wiary, heretyków, schizmatyków i jawnych grzeszników, chyba, że przed śmiercią okazali znaki pokuty, skruchy. Pogrzeb chrześcijański jest liturgią, która powinna odzwierciedlać rzeczywistą więź zmarłego z Kościołem oraz wyrażać i umacniać wiarę zgromadzonej wspólnoty w życie wieczne. Pogrzeb nie jest sakramentem, jest ostatnią posługą ludzi dla zmarłego człowieka na ziemi. Jest to pełne wdzięczności pożegnanie, jakie wspólnota chrześcijańska oddaje swemu bliskiemu, zanim jego ciało zostanie pogrzebane.

Przepisy prawne dotyczące odprawienia pogrzebu w Kościele Rzymskokatolickim określają przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego.

• Właściwym miejscem liturgii pogrzebowej jest własny kościół parafialny zmarłego, choć jest możliwy inny kościół na pogrzeb.

• Pisemną zgodę na obrzędy pogrzebowe w innym kościele wydaje własny proboszcz miejsca, gdzie faktycznie zamieszkiwał zmarły przed śmiercią. Tym właściwym proboszczem tym jest ten proboszcz, na terenie którego parafii, faktycznie zamieszkiwał zmarły przez ostatnie miesiące życia. Nie ma tutaj żadnego znaczenia miejsce zameldowania podane w dokumentach np. w dowodzie osobistym czy paszporcie, lecz miejsce faktycznego zamieszkiwania danego człowieka w ostatnich miesiącach życia.

• Zezwolenie na zgodę spoza parafii, gdzie ma się odbyć pogrzeb, jest prawnym przekazaniem upoważnienia innemu proboszczowi do odprawienia pogrzebu katolickiego osobie, która w oparciu o faktyczne zamieszkiwanie w ostatnich miesiącach życia, nie należała do wspólnoty parafian tego innego proboszcza. Takie upoważnienie wydane przez właściwego proboszcza miejsca dotychczasowego zamieszkania zmarłego dla innego proboszcza jest konieczne, aby mógł on podjąć się przeprowadzenia obrzędów pogrzebowych na terenie swojej własnej parafii.

• Pogrzeb kościelny, w którym Kościół wyprasza duchową pomoc zmarłym, okazuje szacunek ich ciału i równocześnie żywym niesie pociechę nadziei, należy odprawiać z zachowaniem przepisów liturgicznych.

• Kościół usilnie zaleca zachowanie pobożnego zwyczaju grzebania ciał zmarłych. Nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej.

Śmierć w rodzinie należy do najbardziej przykrych przeżyć. Starajmy się jednak wtedy szczególnie pamiętać o Chrystusie, który zapewnia nas o życiu wiecznym i który nieustannie jest z nami jako nasza jedyna pociecha, nadzieja i ostoja. Dlatego łączmy się w takich chwilach z Jezusem, który zapewnia: „Kto wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”. Dlatego też Kościół towarzyszy zmarłemu na końcu jego ziemskiej drogi, by oddać go „w ręce Ojca”.

Najlepszym darem dla Zmarłego jest pełne uczestnictwo we mszy św.
(z przyjęciem Komunii św.), dlatego gorąco zachęcamy do modlitwy w intencji zmarłego i pełnego uczestnictwa we mszy św. pogrzebowej. Warto naśladować piękny zwyczaj zamawiania mszy św. za osobę. Dzięki naszej modlitwie nasi Bliscy Zmarli dostępują radości nieba. Katechizm naszego Kościoła uczy nas, że: „w śmierci, będącej rozdzieleniem duszy i ciała, ciało człowieka ulega zniszczeniu, podczas gdy jego dusza idzie na spotkanie z Bogiem”. Jest o tym mocno przekonany Kościół, który modli się: „albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy, i gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie”. Z tak silną wiarą winniśmy przeżywać każdy chrześcijański pogrzeb, osoby nam bliskiej czy znanej.

Zachęcamy także do zatroszczenia się o stałą modlitwę wspólnoty parafialnej
w intencji swoich bliskich zmarłych poprzez ofiarowanie w ich intencji Mszy św. (zwłaszcza w rocznicę śmierci, w dzień imienin, urodzin), msze św. gregoriańskie oraz modlitwy różańcowej podczas listopadowych wypominków.

Nawiedzając grób pamiętajmy, że bez naszej osobistej modlitwy, która jest skuteczną pomocą dla zmarłych pokutujących w czyśćcu, składane kwiaty
i zapalane znicze są tylko pustym gestem, nic nie znaczącą ozdobą. Dbajmy o to, żeby towarzyszyły im duchowe akty miłości – modlitwa, uczynki miłosierdzia, ofiara mszy św. i komunia św. w ich intencji.

Żałoba i pamięć o zmarłych

Po pogrzebie rozpoczyna się dla rodziny czas żałoby, będący swoistego rodzaju wyrazem pamięci. Żałoby nie można uniknąć, można jedynie zagłuszyć uczucia, jakie jej towarzyszą. Żałoba to nazwa stanu psychicznego i kulturowego po utracie na zawsze bliskiej osoby. Czas żałoby jest czasem, w którym ludzie potrzebują innych ludzi, ważna jest wtedy sama obecność kogoś bliskiego. Żałoba po rodzicach trwa rok, po rodzeństwie pół roku, a po dziadkach trzy miesiące.

Żałoba po zmarłym przejawia się w różnego rodzaju modlitwach. Najdoskonalszą formę modlitwy za zmarłych stanowi Msza święta. W niej Kościół wyraża swoją jedność ze zmarłym, ofiarując Ojcu w Duchu Świętym ofiarę śmierci
i zmartwychwstania Chrystusa. Eucharystia za zmarłych jest sprawowana nie tylko z okazji obrzędów pogrzebowych, lecz również w trzeci, siódmy
i trzydziesty dzień po śmierci oraz w rocznicę śmierci. Trzeci dzień wskazuje na zmartwychwstanie Chrystusa, siódmy symbolizuje doskonałość, trzydziesty dzień odnosi się do trzydziestu dni żałoby u Izraelitów. Dodatkowo pięknym zwyczajem są również msze gregoriańskie w intencji zmarłego. Nazwa ta pochodzi od imienia papieża Grzegorza Wielkiego, który wprowadził ten zwyczaj odprawiania mszy św. przez 30 dni, co ma uwolnić zmarłego od cierpień
w czyśćcu.

Jak asystować przy śmierci

Przechodzenie z tego świata do wieczności to trudny moment dla rodziny
i najbliższych, ale najtrudniejszy dla samego umierającego, który zwykle odczuwa strach przed nieznanym, często cierpienie i ból, a prawie zawsze – dojmującą samotność, ponieważ nawet otoczony osobami najbliższymi, wchodzi w śmierć sam, pozostawiając żyjących tu na ziemi. Odpowiedzialność i troska o zbawienie człowieka, które w ogromnej mierze zależy od ostatnich chwil życia, spoczywa nie tylko na kapłanach, ale szczególnie w tym momencie na najbliższej rodzinie – współmałżonku, dzieciach, rodzicach, innych krewnych, a nawet sąsiadach, jeśli umierający jest samotny. Należy uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby przechodzenie do wieczności było naprawdę celebrowane w ostatnich dniach lub godzinach życia. Ważna jest przede wszystkim obecność, towarzyszenie kogoś bliskiego.

Aby złagodzić uczucie lęku, dobrze jest trzymać umierającego za rękę, podtrzymywać spokojną rozmowę przetykaną aktami strzelistymi (np. Jezu, ufam Tobie; Jezu, zmiłuj się nade mną; Jezu, pomóż mi), prowadzić powolną modlitwę np. różaniec, koronkę do miłosierdzia Bożego, litanię do Najświętszego Serca P. Jezusa, do Matki Bożej, do Wszystkich Świętych, modlitwy o dobrą śmierć, modlitwy przy konających. Niezwykle istotne jest umieszczenie w zasięgu wzroku lub włożenie do ręki umierającego, zwłaszcza gdy odchodzenie dokonuje się wśród cierpienia, krzyża z widoczną figurą ukrzyżowanego Chrystusa. Warto zapalić gromnicę, poświęconą świecę woskową, którą człowiek otrzymuje pierwszy raz podczas swego chrztu. Widząc jej światło konający doznaje pociechy, że nie odchodzi z tego świata w nicość i ciemności, ale że wychodzi naprzeciw Boga, który jest pełen światła i miłosierdzia.

Jeśli tylko jest to możliwe, to niezależnie od pory dnia czy nocy należy wezwać kapłana, który udzieli odpustu zupełnego na godzinę śmierci, namaści świętymi olejami i zaopatrzy Wiatykiem – Komunią św. na odejście z tego świata. Jeżeli tego nie uczyniliśmy, a nastąpiło nagłe pogorszenie stanu zdrowia i chory trafia do szpitala, przy czym jego życie jest realnie zagrożone, należy zainteresować się, czy jest na terenie szpitala obecny kapelan i wezwać go.

Przygotowanie duchowe do pogrzebu

Po śmierci kogoś bliskiego nasze serca wypełnia przede wszystkim smutek i ból rozstania, świadomość, że nic już nie będzie tak jak dawniej, ponieważ nie będziemy już tu na ziemi dzielili chwil radości i łez z osobą, która właśnie odeszła. Czasami towarzyszy nam też złość na Pana Boga, że zabrał osobę, która jeszcze przecież mogła żyć, a była dobra i kochana. Niektórzy doświadczają szoku, trwają w stuporze – dziwnym duchowymi i uczuciowym odrętwieniu. Prawie zawsze trudno się z tym pogodzić. I człowiek w tym stanie ducha musi zmierzyć się
z mnóstwem spraw, które trzeba załatwić w związku z organizacją pogrzebu: zawiadomienie rodziny i znajomych, formalności urzędowe, formalności
w zakładzie pogrzebowym, zgłoszenie pogrzebu na parafii, organizacja ewentualnego noclegu dla przyjezdnych, posiłku po ceremonii, zasiłku ZUS etc. Niektórzy mówią, że dzięki temu łatwiej znieść ten cios, bo człowiek zajęty wyżej wymienionymi sprawami „nie myśli”, mniej dramatycznie przeżywa. Trzeba być ostrożnym, by nie potraktować w ten sam sposób ceremonii pogrzebowej. Rolą obrzędów religijnych nie jest być emocjonalnym znieczulaczem. Natomiast można pięknie i godnie pożegnać zmarłego, którego nieśmiertelna dusza
w momencie śmierci ostatecznie oddzieliła się od przemijalnego ciała, i duszę tę w akcie głębokiej wiary niejako przynieść, oddać i ofiarować samemu Panu Bogu. Powinny to uczynić przede wszystkim osoby najbliższe, których łączyły
ze zmarłym najsilniejsze duchowe więzi.

Jak to uczynić? Przede wszystkim modlić się. Warto zaproponować wspólną, rodzinną modlitwę przy zapalonej świecy, najlepiej gromnicy. Może to być Różaniec, litania do Serca Pana Jezusa, do Matki Bożej, do św. Józefa – patrona dobrej śmierci, do Wszystkich Świętych. Można odczytać fragmenty Pisma Świętego mówiące o powołaniu człowieka do wiecznego życia z Bogiem
w niebie, o miłosierdziu Bożym, o Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu Jezusa.

Najistotniejszym elementem duchowego przygotowania do pogrzebu niech będzie dobrze przeżyta spowiedź święta, na której wyznajemy grzechy popełnione nie tylko wobec Pana Boga, ale i wobec bliźnich, a w tej sytuacji powinniśmy rozliczyć się szczególnie z grzechów popełnionych wobec zmarłego. Prosząc Boga o przebaczenie, prosimy także tego, którego dusza już jest w Jego rękach. I także nie miejmy wątpliwości, że otrzymujemy od niego przebaczenie, skoro w spowiedzi otrzymujemy je od Przedwiecznego. Pojednani z Bogiem złóżmy Mu ofiarę Ciała i Krwi Chrystusa w intencji zmarłego, przyjmując Je w Komunii św. podczas Mszy św. pogrzebowej.

Powyższe zasady mają charakter ogólny.
Wszelkie wątpliwości prosimy wyjaśniać osobiście z duszpasterzem.

Formalności związane z pogrzebem obejmują dostarczenie do parafii takich dokumentów jak:

• akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego

• karta zgonu dla Administratora Cmentarza

• zaświadczenie o udzieleniu sakramentu chorych i wiatyku
  (czyli komunii świętej), jeśli zgon miał miejsce poza parafią
  lub w szpitalu (w szpitalu zaświadczenie wystawia ksiądz kapelan szpitala)

• jeśli pogrzeb ma się odbyć poza parafią osoby zmarłej wtedy należy przedstawić pisemną zgodę proboszcza z tej parafii na przeprowadzenie uroczystości pogrzebowej